A day @ Telenet

Toen ik gisteren op kantoor bij Telenet zat om een turbotaalgedicht te schrijven met hun online community kreeg ik op een bepaald ogenblik, in hoofdletters en gevolgd door enkele uitroeptekens, het facebookbericht ‘Commerciële hoer’. Ik klikte het snel weg, opdat mijn collega’s voor één dag het niet lazen. Wat later zag ik de smileys, las ik de diplomatische versie eronder en merkte ik dat die vriend de hele zwik had geduimd en gedeeld.

Vooraf was die opmerking me ook wel even in het hoofd geschoten, maar achteraf zie ik geen groot verschil meer tussen wat ik gisteren deed en wat collega-dichters voor Metro of De Morgen hebben gedaan. Een groot bedrijf greep een culturele gelegenheid aan om een positieve awareness rond hun firma te wekken. Dat ik gevraagd werd, was enkel omdat ik het etiket ‘dichter’ draag – en mijn intuïtie vertelt me dat het reclamebureau waarschijnlijk eerst andere dichters had gecontacteerd die al een te volle agenda hadden om zo last minute nog toe te happen. De opdracht had niets met mijn werk te maken, ik was gekozen als dichter zonder mij gekend te voelen. Dat wel. Wanneer ik gisterenavond hoorde dat in een Kortrijkse school Gedichtendag in het thema ‘milieu’ had gestaan, was ik jaloers dat ik daar niet een workshop heb mogen geven.

Dat neemt niet weg dat ik gisteren een fijne en leerrijke uitdaging gekregen heb. Zo leerde ik dat het niet evident is om echt poëticaal in gesprek te gaan online als je daar niet op voorhand de voorwaarden voor kunt scheppen. Ik had ervan gedroomd om samen met de mensen het gedicht te schrijven, om interactief te zijn, maar uiteindelijk heb ik dankzij de vele input gewoon zelf geschreven. Ook prikkelde de leegheid van de opdracht om buiten de lijntjes te kleuren, om niet braaf dichtertje te spelen. Tijdens het schrijven zelf dacht ik wat pigment in het geheel te brengen door enkele slangwoorden met een seksuele ondertoon erin te laten sluipen en door een knipoog te doen naar een groep Telenet-malcontenten die ook enkele keren off topic om goedkopere Telenet-tarieven riepen. Maar eigenlijk heb ik mij mooi aan mijn opdracht gehouden. De drang om een goed gedicht te maken was sterker dan de rest.

Telenet is zich heel erg bewust dat hun naam veel tegenstrijdige gevoelens oproept. Mensen hebben er een dagtaak aan om beleefd te blijven communiceren met mensen die soms (om wat voor gegronde reden ook) bits of agressief reageren. Mensen die bijvoorbeeld onder vijf facebookberichten tegelijk hun klacht copypasten, zodat zoveel mogelijk mensen meelezen. En daar dan volwassen op antwoorden, dat is wat er terwijl ik nadacht en schreef om mij heen gebeurde. Gisteren was het voor hen belangrijker dat hun event niet te veel negatieve reacties kreeg (missie geslaagd) dan dat het gedicht inhoudelijk een topper was.

Dat gedicht mag je hieronder zelf beoordelen. Een gesproken versie (niet onbelangrijk in dit geval) vind je op mijn facebookpagina. Zelf vond ik mijn dagje bij een groot bedrijf een aardige win-win.

 

*

 

hans liket zijn grietje en grietje liket haar hans

zij txt nr de folks 2BRB

hij chat haar wafa en yolo

en supercalifragilistic swag

 

wij vonden iemand graaf en vroegentaan

maar grietje is zijn bae en hans haar bff

en samen zijn ze hunkydory aan

mss vnvnd in rl, om ff

 

te saffen, chillen, of ;-) 12prty?

ze sluiten af met LU en xxx en ily

 

maar OMG wij waren DIY

int tongen tasten we stonden in lichterlaaie

 

en klaar. nu twittert hans asap na’t wrappen

de ins and outs van zijn one night stunt.

zijn bro port hem POIDH

alsof ge op de liefde korting geven kunt.

 

One thought on “A day @ Telenet

  1. Anneleen Devos on

    En wat als je dan als midden dertiger merkt dat 80 procent van die turbotaalwoorden niet tot je eigen taal behoren! Wake-up call!

    Time to grow back young!

    Graaf geschreven!
    Turbotop!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *