De autobibliografie van Xavier Roelens

Ik heb gisteren een hele sterke performance gezien. In Antwerpen. In een grote zaal van het oude gerechtsgebouw stonden acht metalen bureautafels in de hoogte, op archiefkasten. Op de grond allemaal oude stoeltjes met luisteraars. Aan die tafels zaten mensen de verschillende dromen van inwoners van dit land voor te lezen. De hypnotiserende herhaling van dromen – dromen van grote woorden als “vrede” en “verdraagzaamheid”, dromen die klagen als mensen, dromen die de ring rond Antwerpen overkoepelen en op die tunnel bossen aanplanten, dromen van 8-jarigen tot 75-jarigen, dromen in het Antwerps en in het algemeen Nederlands, dromen van één regel kort en dromen van twee A4-pagina’s lang, dromen die zeggen: “ik droom dat de persoon die deze droom voorleest hier en nu een striptease uitvoert” – raakte mij dieper dan ook maar één gedicht op de NK Slam.

Dat had voor alles te maken met het feit dat ik als deelnemer teveel op mijn eigen optreden concentreerde. Het leverde een derde plaats op in de eerste ronde (en verschillende hartverwarmende complimenten). De tweede ronde had ik misschien minder “experimenteel” moeten aanpakken, maar soit. De twee uiteindelijke finalisten Bernhard Christiansen en Krijn Peter Hesselink staken er al in de eerste ronde bij de jury, die toch het meeste de doorslag heeft gegeven, met kop en schouder bovenuit. In de finale was zowel de jury als de applausmeter in het voordeel van Krijn. Hij bleef mooi in de middenmoot (meer dan Bernhard die uiteindelijk voor de jury én een deel van het publiek teveel naar cabaret neigde): genoeg poëtisch klinkende zinnen, een evenwichtige portie humor en gevoel, lekkere ik-poëzie die het publiek gemakkelijk meeneemt en een natuurlijke charme. Mijn gelukwensen aan de kampioen van 2006.

Ik ben mijn chauffeur dankbaar voor de kleine omweg via Antwerpen. Schoonheid zit in de eenvoud der dingen. En in het genieten van deze warme na-nazomerdag.

x