Laten we allemaal dochters maken die op hun zestiende een gedicht van Hugo Claus uit het hoofd leren. Laten we om de zestien jaar een processie houden in Brugge, een processie van verzen debiterende krolse maagden.
x
No Comments »
In het boek Sneeuw van Orhan Pamuk laat ik elke keer als het woord sneeuw voorkomt, een witte verfdruppel op het woord vallen. Ik wacht tot de vlekken op het blad gedroogd zijn om het blad te draaien, dat spreekt voor zich.
Mogelijke variante recensies zijn: verduisteren van het woord atheïst door een zwarte inktvlek (ik kan hier zonder verdere uitleg voorbij gaan aan de vraag waarom ik geen koningsblauwe inkt neem?), een kruis zetten door het woord Europa, het woord Turkije omcirkelen (bij voorkeur wel in koningsblauwe inkt), met groene, niet-fluorescerende, dekkende stift de naam van het hoofdpersonage Ka én de eerste twee letters van de plaats van gebeuren Kars doorstrepen, en met rode balpen een vraagteken naast de naam van de vertaler plaatsen.
Vervolgens zoek ik een meubelmaker die een tafel maakt, met zes inkepingen in het tafelblad ter grootte van de boeken. Aan de beide uithoeken komen de witte en de zwarte recensie te liggen, vervolgens tegenover elkaar, maar het dichtst bij de zwarte, de twee koningsblauwe recensies en tegenover elkaar, maar het dichtst bij de witte, de groene en de rode recensie. bij gebruik van de tafel steunen de borden op de harde kaft van de boeken.
Tot slot antwoord ik op de vraag van de journalist, waarom ik zes zo verschillende recensies gemaakt heb: “Mijn hart gaat uit naar de witte recensie, dat vind ik de meest poëtische. Maar de waarheid heeft ook zijn rechten. Dat wou ik niet onderbelicht laten.”
1 Comment »
